แม่เด็กคนหนึ่งมาปรึกษาผมว่า ลูกไม่ยอมกินข้าว ผมมองดูหน้าตาและรูปร่างของเด็กแล้วก็ไม่พบว่า มีอะไรที่ผิดปกติ ต่างจากสีหน้าและแววตาของแม่ที่มีแต่ความวิตกกังวล ผมสอนแม่เด็กคนนี้ว่า คุณมัวแต่พร่ำสอนให้รู้จักกิน รู้จักอิ่ม เคยสอนให้เรียนรู้ ความอดอยาก ความหิวโหย หรือไม่ ได้เวลากินแล้วไม่กิน ก็เก็บ เป็นการสอนให้เขาฝึกการตัดสินใจ สอนให้เขามีระเบียบ มีวินัย ต่อไปออกสังคมจะได้เรียนรู้ กติกา เรียนรู้การแข่งขัน เช่นเดียวกับคุณแม่ที่อนุญาตให้เด็กไปสิงคโปร์กับผม ทุกคนถูกเรียกเก็บเงิน หนึ่งหมื่น บาท หลายคนโทรมาถามผมว่า ต้องเสียเงินเพิ่มไหม ต้องให้เงินติดตัวลูกไปหรือเปล่า ต้องมี POCKET MONEY อีกเท่าไร ผมก็บอกว่า ไม่ต้อง ถ้าจะให้ ก็ติดกระเป๋าเขาไว้อีกสักพัน หรือ สองพันบาท หลายคนก็ยังคงถามว่า มันจะพอหรือ ผมก็เรียนว่า ถ้าพกเงินไปมากๆ เด็กๆจะใช้จ่ายเงินอย่างสนุกสนาน นึกอยากได้อะไรก็ได้ นึกอยากซื้ออะไรก็ซื้อ ซึ่งจะไม่ตรงกับวัตถุประสงค์ของผม ผมต้องการฝึกให้เขาบริหารเงิน มีเงินในกระเป๋าเท่านี้ จะซื้ออะไรคิดก่อน ไม่พอหยิบยืมได้ ไม่เป็นหนี้ใครดีที่สุด ผมถือโอกาสเล่าให้เด็กฟังว่า ผมมีเงินสิงคโปร์เท่ากับจำนวนที่ต้องใช้ รวมทั้งค่าโรงแรม ถ้าผมใช้เกิน ผมจะชำระค่าโรงแรมด้วยบัตรเครดิต ทุกครั้งที่ผมไปต่างประเทศ ผมจะผสมผสานระหว่างการใช้เงินสดและบัตรเครดิต จนไม่มีเงินสดเหลือกลับไป หรือมีก็น้อยมาก เพื่อมิให้ขาดทุนจากอัตราการแลกเปลี่ยนเงิน เด็กๆยังทำบัตรเครดิตไม่ได้ เพราะยังไม่ได้ทำงาน ยังไม่มีเงินเดือน แต่ลูกชายผมมีบัตรเครดิตได้ทั้งๆที่ยังมิได้ทำงาน เพราะผมทำบัตรเสริมให้ ที่ผมยอมทำให้ก็เพราะลูกผมฝากเงินไว้ที่ผม ผมจึงไม่กลัวการใช้บัตรของลูกเพราะสามารถหักเงินจากบัญชีเขาได้ เมื่อการรูดบัตรใช้คือการใช้เงินในบัญชีของตนเอง ไม่ใช่เป็นการใช้เงินของพ่อแม่ เขาจะระมัดระวังมาก มีวินัยในการใช้เงิน ไม่ใช้สุรุ่ยสุร่าย การฝึกฝนให้เด็กรู้จักคิด รู้จักไตร่ตรองก่อนที่จะซื้อของถือเป็นส่วนหนึ่งของวัตถุประสงค์ในการจัดทัวร์ของผม มีเด็กคนหนึ่งอยากซื้อ BOY-GAME ADVANCE เด็กคนนี้บอกได้ว่า ราคาในเมืองไทย ตกประมาณ สี่พัน บาท แต่ที่นี่ขายในราคาประมาณ สามพัน บาท ผมบอกเด็กคนนี้ว่า ถ้าไม่มี INTERNATIONAL GUARANTEE เวลาเสียก็ไม่รู้จะไปซ่อมที่ไหน ถ้ามี เอเจนซี่ในเมืองไทยก็ไม่ค่อยเต็มใจซ่อม เพราะไม่ได้ซื้อกับเขา บางครั้งก็เรียกค่าซ่อมแพง แต่ความอยากได้ทำให้เด็กคนนี้ วนเวียนอยู่แต่ร้านแถวนั้น เป็นโชคดีที่เงินในกระเป๋าของเด็กมีอยู่เพียง ร้อยเหรียญ ซึ่งมันไม่พอที่จะซื้อ ประกอบกับเหตุผลที่ผมได้เล่าให้เด็กฟัง สุดท้ายเด็กก็เปลี่ยนใจไม่ซื้อ ผมถามว่า การไม่ซื้อทำให้เขาเสียดาย หรือเสียใจ หรือไม่ เขาตอบว่า ไม่ เพราะถ้าซื้อไปแล้วมันไปมีปัญหาทีหลัง อย่างที่ลุงหมอเล่า อาจจะต้องเสียใจมากกว่า ผมดีใจที่เด็กคนนี้ GET CONCEPT บางอย่างที่ผมพยายามจะให้เขา ชีวิตคนเราก็เท่านี้ ยิ่งมีกิเลศ ยิ่งอยากได้ ก็ยิ่งเป็นทุกข์ พอเริ่มเรียนรู้ถึงการปล่อยวาง มีก็ได้ ไม่มี ก็ได้ เงินก็จะยังอยู่ในกระเป๋า ซ้ำยังไม่ต้องเป็นหนี้ใคร เมื่อชีวิตไม่ทุกข์ ความสุขก็มาเยือน. ….