มีแม่เด็กคนหนึ่ง มาปรึกษาผมเรื่องที่ลูกของเธอ กำลังมีพฤติกรรมเลียนแบบ ผมได้บอกกับคุณแม่ท่านนี้ว่า มันเป็นพฤติกรรมที่ปกติของเด็กวัยนี้ สิ่งที่พ่อแม่ต้องคำนึงถึง คือ ตัวคุณพ่อ และ คุณแม่ ต้องทำตัวให้เป็นโมเด็ลหรือแบบอย่างที่ดี เพราะเด็กจะถอดแบบออกมาจากพ่อแม่ ตัวอย่างง่ายๆที่เห็นได้ชัด คุณแม่ของเด็กคนหนึ่ง สั่งลูกให้ไปบอกแขกที่มาเคาะประตูอยู่หน้าบ้านว่า แม่ไม่อยู่ ที่ต้องบอกเช่นนี้ ก็เพราะแขกคนนี้ตั้งใจจะมาทวงหนี้ และแม่ก็ยังไม่พร้อมที่จะจ่ายหนี้ ลูกของคุณแม่เด็กคนนี้ ได้เรียนรู้อะไรบ้าง อย่างแรกคือ การโกหก หรือ การพูดไม่จริง มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน ทำเพื่ออะไร เพื่อแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า (หนีหนี้) เด็กจะเลียนแบบพฤติกรรมนี้หรือไม่ แน่นอน นอกจากจะเลียนแบบแล้ว เด็กจะไม่เรียกสิ่งที่เลียนแบบว่า การโกหก แต่จะเรียกว่า การแก้ไขสถานการณ์อันเลวร้ายให้ลุล่วงตามที่แม่ได้สอนไว้ ผมพาเด็กๆไปประเทศสิงคโปร์ โดยยังไม่ยอมพาไปประเทศอื่น ก็ด้วยเหตุผลว่า สิงคโปร์เป็นประเทศที่อยู่ใกล้ ต้นทุนในการเดินทางไปเที่ยว ไม่แพง มีสายการบินต้นทุนต่ำ คือ แอร์ เอเชีย แม้จะเป็นสายการบินที่เลือกที่นั่งไม่ได้ แต่ก็อนุญาตให้เด็กได้มีโอกาสขึ้นเครื่องก่อน ราคาตั๋วประมาณ สี่พันบาทเศษ รวมภาษีสนามบินแล้ว ยากดี-มีจนอย่างไร ก็สามารถจะส่งลูกไปเรียนรู้ได้ มีที่พักราคาไม่แพง ปลอดภัย สะดวกต่อการเดินทาง คือ Y.M.C.A. แต่ที่สำคัญที่สุด สิงคโปร์เป็นประเทศโมเด็ลต้นแบบที่ดีได้ เฉพาะตัวประเทศที่เป็นเกาะ ทุกพื้นที่ สะอาด มีต้นไม้เขียวขจี ประชากร รัก ทนุถนอมต้นไม้ และทั่วทั้งเกาะ หน้าตาเหมือนกัน ไม่ใช่มีเพียงบางกระจุกเอาไว้อวดชาวต่างประเทศ คนสิงคโปร์เป็นคนที่ได้ชื่อว่า มีระเบียบ วินัย เราจะได้เห็นอะไรบางอย่างที่เกือบจะเรียกว่า เป็นวัฒนธรรมของเขา เช่นการเข้าคิวเพื่อรอรับบริการ นโยบายที่เน้นถึง ใครมาก่อน บริการให้ก่อน (First come First serve) คนสิงคโปร์ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษได้ และเข้าถึงเทคโนโลยี หากเด็กๆจะมีโอกาสได้เดินทางไปต่างประเทศ ผมอยากให้เด็กได้เห็นประเทศที่เจริญแล้ว เจริญทั้ง รูปแบบภายนอก เจริญทั้งวัฒนธรรมที่อยู่ภายใน เด็กคนหนึ่งถามผมว่า ไม่เคยเห็นหมาสักตัวในประเทศสิงคโปร์ ผมทราบจากคนสิงคโปร์ว่า เขาเลี้ยงหมาได้ แต่ต้องจดทะเบียน ต้องเสียภาษี ต้องดูแล ปล่อยให้หมาออกมาเพ่นพ่าน หรือออกมาเที่ยวกัดคนไม่ได้ ผิดจากบ้านเราที่ตามตรอกซอกซอย มีมูลหมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด โดยหาคนที่จะรับผิดชอบไม่ได้ มีหมา มีคนให้อาหาร เพราะสงสาร แต่ไม่มีใครแสดงความเป็นเจ้าของ สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ประเทศของเขาไม่เคยหยุดนิ่ง ผมเดินทางไปทุกครั้งจะพบความเปลี่ยนแปลง ที่พัฒนาขึ้นในเชิงบวก ก้าวล้ำเข้าสู่เทคโนโลยีที่รุดหน้าอยู่เสมอ ในภาคพื้นเอเชียอาคเนย์ ประเทศเดียวที่ผมจะไม่ยอมเอาเป็นต้นแบบน่าจะเป็นประเทศไทย เพราะ ทำอะไรตามใจ คือ ไทยแท้ นี่แหละคือต้นแบบที่น่ากลัวที่สุด.….