เด็กที่ผมพาไปทัศนศึกษากลุ่มนี้  มีอายุแตกต่างกันพอสมควร   เวลาเดิน จึงแตกแถวเป็นสองกลุ่ม   กลุ่มเด็กโตจะไปห้อยท้ายอยู่ด้านหลังและคุยกันเองในกลุ่ม   กลุ่มเด็กเล็กจะเดินไป-เล่นไปอยู่แถวหน้า   จะมีเด็กอยู่เพียง คนหรือสองคนเท่านั้นที่เกาะติดผม  คนที่เกาะติดอยู่กับผมและช่างซักช่างถามจะมีโอกาสเรียนรู้ได้มากกว่า เด็กที่ไปเดินห้อยท้าย  ขึ้นรถ ก็ขึ้นเร็วกว่า และได้ที่นั่ง
ขณะเดียวกัน   เวลาจะซื้อของ เมื่อถึงก่อน  จะมีเวลาและมีโอกาสในการเลือกซื้อมากกว่า  ปรึกษาหารือผมได้มากกว่า   มีเด็กคนหนึ่งอยากซื้อ ไฟแช็ค เพื่อจะเอาไปให้ลุง   ไฟแช็คนี้ ทำเป็นรูป MERLION  เวลาเปิดใช้จะมีเสียงเพลง นำขึ้นมาก่อน   ออกแบบได้เก๋  ไม่มีใครเหมือน และไม่เคยเห็นในเมืองไทย   พอมาปรึกษาผม   ผมบอกเด็กคนนี้ ว่า   แพง   แต่เด็กไม่ได้ใส่ใจ เดินไปซื้อด้วยตนเองในราคา   9  เหรียญ  คิดเป็นเงินไทย  ราว  200 บาท   แต่พอเดินทางมาถึง CHINATOWN  ปรากฏว่า  สินค้าชิ้นนี้วางขายในราคาที่ยังไม่ได้ต่อรอง คือ 3 เหรียญ  หรือประมาณ  70  บาท  เด็กคนนี้ได้แต่ทำตาปริบๆ   จนผมต้องสอนเด็กคนนี้ให้รู้ว่า   สมัยที่ผมไปอยู่ในลอนดอน  ผมก็ซื้อของแพงอย่างนี้ แหละ  ผมแก้ด้วยการซื้ออีกชิ้น  เพื่อให้สองชิ้นรวมกัน เท่ากับ 12 เหรียญ  เป็นการถัวราคาว่า ซื้อมาชิ้นละ 6  เหรียญ  จะได้ไม่เสียความรู้สึกมากนัก   คิดเสียว่า  ส่วนที่แพงเกิน เราซื้อบทเรียน  ต่อไป เวลาซื้อของ เราจะไม่รีบ  ผมดีใจที่เด็กคนหนึ่งถามผมว่า  จะเรียกเขาให้ลดราคาพูดว่าอย่างไร   ผมตอบว่า   COUNT  =  นับ   DISCOUNT = ไม่นับ  ก็คือ การลดราคา  CAN YOU MAKE A DISCOUNT ?  ถ้าจะให้ดี  ต่อด้วยคำว่า  IF I WANT TO BUY MANY PIECES.  การแสดงให้เห็นว่า  เราจะซื้อหลายชิ้น  เป็นอำนาจในการต่อรอง  เราคือลูกค้ารายใหญ่   ถ้าถูกถามกลับมาว่า   HOW MANY PIECES YOU WANT ?   ก็แสดงว่า  ลดได้  แต่ต้องซื้อหลายชิ้นนะ   ตอบไปครับว่า  ONE DOZEN  หรือ หนึ่งโหล  ถ้าเขาพูดว่า    TEN PERCENT OFF  ก็แปลว่า  ลดสิบ  %   ของ 12  ชิ้น  ลด 10 % แล้วขายได้  ชิ้นเดียวก็ขายราคานี้ได้  เพราะไม่ขาดทุน   การแสดงสีหน้าว่าไม่สนใจ  เป็นการต่อรองอย่างหนึ่ง  การไปซื้อของในตอนเช้าเป็นการต่อรองอีกอย่างหนึ่ง   เด็กหลายคนแปลกใจว่า  เวลา เกี่ยวอะไรกับการต่อรอง  ผมบอกกับเด็กๆว่า   ลูกค้าคนแรกที่เดินเข้าร้าน มีความหมายกับเจ้าของร้านมาก   การขายของได้บอกถึงฤกษ์งามยามดีของการเปิดร้าน  และยิ่งจังหวะช่วงที่ลูกค้ายังมีน้อย  การต่อรองสำเร็จได้โดยไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่ด้วยช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้น    พอเริ่มสาย  ลูกค้าเริ่มมาก  เจ้าของร้านจะไม่สนใจลูกค้าที่ขี้เหนียว   ควักเงินยาก  และจะไม่ค่อยยอมลดราคา  เพราะจะทำให้เสียราคา   ลดให้คนหนึ่งไปแล้ว  ก็ต้องลดให้คนอื่นๆที่กำลังหาซื้อของกันอยู่   ประสบการณ์ในการซื้อของ ไม่แตกต่างจากประสบการณ์ในการใช้ชีวิต   คนที่ใช้ชีวิตเป็น จะดำรงอยู่ด้วย CONCEPT ที่ว่า  PAY LESS  AND  GET MORE  เด็กๆที่ยังไม่เข้าใจ  และยังไม่เปิดใจกว้างที่จะเรียนรู้ ที่จะดำเนินรอยตาม ก็ไม่แปลกที่จะ   PAY MORE  AND  GET  LESS. ….