ที่พักของเราคือ Y.M.C.A ส่วนอาหารมื้อแรก คือ ร้าน KOPITIAM วันนั้น คนแน่นมาก เนื่องจากเป็นวันพฤหัส ช่วงเที่ยง ทั้งร้านมีแต่คนทำงาน ผมบังเอิญไปสังเกตุเห็นโต๊ะอยู่โต๊ะหนึ่ง มีคนนั่งอยู่เพียงคนเดียว เป็นชาวต่างประเทศ อายุราว 60 – 70 ปี เพียงแค่ส่งยิ้มไปให้ ท่านก็ยิ้มตอบ โบกไม้โบกมือ ราวกับว่า จะเชื้อเชิญให้นั่งร่วมโต๊ะด้วย ผมสั่งเด็กๆให้ทุกคนหาซื้อข้าวกินเองโดยใช้สัญชาตญาณ ชี้อาหารที่อยากกินตามรูป จ่ายเงินตามราคาที่ป้ายกำหนด แล้วให้เดินมากินที่โต๊ะนี้ เด็กๆทุกคนทำตามโดยไม่ซักถาม คงจะเป็นเพราะความหิวพาไป ส่วนผม เริ่มต้นด้วยการสนทนากับชาวต่างชาติผู้นี้ก่อน เพื่อเป็นการผูกไมตรี และเพื่อเป็นการจองโต๊ะไว้ให้กับเด็กๆ ท่านผู้นี้เป็นชาวอังกฤษ มีอาชีพเป็นวิศวกร เดินทางมาเที่ยว นิวซีแลนด์ เกษียณจากหน้าที่การงานแล้ว ที่สำคัญคือเดินทางคนเดียว ถามหาครอบครัว ท่านบอกว่า ท่านยังโสด และที่ครองโสดอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะ ไม่ต้องการมีพันธะ อยากมีชีวิตที่เป็นอิสระ ไปไหนมาไหนก็ได้ เครื่องจากนิวซีแลนด์มาแวะพักที่สิงคโปร์ก่อนจะบินม้วนเดียวกลับประเทศอังกฤษ พอเด็กๆทยอยซื้อข้าวมากิน ท่านถามว่า เด็กๆเหล่านี้ เป็นลูกของผมใช่หรือไม่ ผมรีบตอบว่า ไม่ใช่ นับไปนับมา มีถึง หกคน ท่านบอกว่า ถ้าใช่ จะเป็น BIG FAMILY ทีเดียว ผมเล่าถึงประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ผมได้มีโอกาสไปดูงานทางการแพทย์ที่ LONDON ส่วนท่านก็เล่าถึงประสบการณ์ในการไปเที่ยว นิวซีแลนด์ เมื่อท่านได้ทราบว่า การพาเด็กมาเที่ยวต่างประเทศเป็น แนวคิดของผมที่ต้องการจะสร้างเสริมประสบการณ์ให้แก่เด็ก ท่านชมว่า เป็น A GOOD IDEA และพอท่านทราบว่า ผมเป็นหมอเด็ก ท่านบอกว่า YOU WILL BE A GOOD PEDIATRICIAN FOR THE CHILDREN เมื่อท่านรับประทายอาหารเสร็จแล้ว ท่านก็ทำท่าจะขยับลุกขึ้น ผมได้บอกให้เด็กๆทุกคนได้ทราบว่า ท่านผู้นี้ สูงด้วยวัยวุฒิ และที่สำคัญท่านได้มีเมตตาแบ่งที่นั่งให้กับพวกเรา แม้จะไม่พอนั่ง ท่านก็ยังเสียสละลุกไปนั่งยังโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ ขอให้เด็กๆทุกคนลุกขึ้นยืน ยกมือไหว้ให้พร้อมเพรียง พร้อมกับกล่าวคำว่า THANK YOU น่าแปลกใจที่เด็กทุกคนทำตามที่ผมสั่งโดยไม่ขัดขืน ทำเอาคนรอบข้างจ้องมองด้วยความประหลาดใจ ผมกล่าวอำลาท่านและอวยพรให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ท่านจับไม้จับมือกับผมด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอิบและสุขใจ อาหารมื้อแรกผ่านไปด้วยดี นี่แหละ วัฒนธรรมไทย ที่ผมอยากให้ชาวต่างประเทศได้เห็น ทุกวันนี้ ผมสอนนักเรียนแพทย์อยู่เสมอๆว่า ในโลกนี้ มีคนอยู่เพียง สาม คน แยกแยะให้ได้ และปฏิบัติต่อคนสามคนนี้ให้ดี ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราก็อยู่ได้อย่างมีความสุข หนึ่ง คนที่อาวุโสกว่าเรา ไม่ว่าจะโดยคุณวุฒิ หรือวัยวุฒิ ขอให้เรามีสัมมาคารวะ สอง คนที่เสมอเรา ขอให้เรามี น้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ สาม คนที่ด้อยกว่า ขอให้เรามีเมตตาต่อเขา วันแรกในต่างแดน เด็กๆได้เรียนรู้ ถึง คำว่า ผู้มีพระคุณ และเรียนรู้ คำว่า กตัญญูกตเวทิตา นั่นหมายความว่า บุญคุณ เป็นสิ่งที่ต้อง ทดแทน….