คืนแรก ที่ Y.M.C.A. ผมนอนไม่หลับ เด็กผู้ชายที่ไปด้วยและนอนกับผม ร้องไห้ บอกว่าคิดถึงพ่อ ผมอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์มือถือ โทรกลับมาที่เมืองไทยและคุยกับพ่อได้ โดยมีข้อแม้ว่า นาทีละ 50 บาท จ่ายเป็นเงินไทยได้ สมัยผมเดินทางไป London ผมก็ร้องไห้ ไม่แปลกอะไรที่ลูกผู้ชายสักคนจะคิดถึงบ้าน เมื่อจากบ้านมาอยู่ต่างแดนไกลๆ ผมโชคดี ที่มีแหม่มสูงอายุท่านหนึ่งแนะนำให้ผมไป China town เผื่อว่า ผมจะมีโอกาสได้อ่านหนังสือพิมพ์ไทย พบปะกับคนไทย แต่บังเอิญผมโชคร้ายที่ไปพบคนไทยที่ไม่ดี แล้งน้ำใจ จะคิดค่าบริการเพียงเพราะผมขอไหว้วานให้ถ่ายรูปคู่กับประตูเก๋งจีน ผมจึงไม่ยอมให้ถ่ายรูป ไม่ยอมจ่ายค่าบริการ แหม่มสูงอายุท่านนี้บอกผมว่า อย่าไปโกรธเขาเลย คนไทยที่มาอยู่ใน London บางคนประสบความสำเร็จ บางคน ไม่ ทุกคนจึงดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด การเรียกเก็บค่าบริการเป็นธรรมเนียมของฝรั่ง จึงไม่ใช่เรื่องแปลก และท่านก็ถือโอกาส สอนผม ท่านถามผมว่า ผม FORGIVE รู้จักให้อภัยคน เป็นไหม ท่านถามผมอีกว่า ผม FORGET รู้จักลืมในเรื่องที่ไม่ควรจะจดจำ เป็นไหม FORGIVE ได้ FORGET ได้ ใจ ก็จะเป็น สุข แต่ถ้าทำไม่ได้ YOU ก็ GET SICK ต่อ ผมยังจำในสิ่งที่ท่านได้สอนผมอย่างไม่มีวันลืม วันสุดท้ายที่เดินทางกลับจากสิงคโปร์ ผมได้คืนเงิน 100 บาทให้แก่เด็กคนนี้ เพื่อจะบอกเขาว่า ใครๆก็ร้องไห้ได้ ลุงหมอไปเมืองนอกครั้งแรก ลุงหมอก็ร้องไห้ แต่ถ้าเขามีโอกาสได้ไปต่างประเทศอีก เขาจะต้องเข้มแข็งกว่าที่เป็นอยู่ เขาพยักหน้าราวกับว่า เป็นการให้สัญญาแบบลูกผู้ชาย พร้อมรอยยิ้มดีใจที่ได้เงินคืน รุ่งเช้าของวันที่ สอง เราเดินทางไปเที่ยวสวนนก Jurong ผมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง โดยเฉพาะการถ่ายรูปที่พิถีพิถันมากขึ้น ภาคบ่าย เราแวะไปที่ SCIENCE CENTER เด็กๆสนุกสนานกับของเล่นวิทยาศาสตร์ตามควรแก่กรณี ที่เป็นปัญหาและอุปสรรค คือภาษา บทเรียนสำคัญยิ่ง คือ การสื่อภาษา แปลภาษาอังกฤษ ไม่ได้ ก็จะไม่รู้ว่า ของเล่นวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ สอนหรือ บอกอะไรแก่เรา เฉกเช่นเดียวกับ NIGHT-SAFARI ที่ตลอดเส้นทางการพาชม ไกด์บรรยายเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ภาษาอังกฤษจึงเป็นภาษาสากลที่เด็กๆจะต้องเรียนรู้ เพื่อการก้าวไปข้างหน้า ทุกสถานที่ที่พาไป เด็กๆอดจะแวะดูร้านขายของที่ระลึกไม่ได้เพียงแต่ของที่วางขายจะมี Logo ปิดอยู่และมีราคาแพง ผมสอนเด็กเสมอว่า มาต่างประเทศ จะ Shopping ซื้อของ ให้ระวังว่า อย่าซื้อของที่ MADE IN THAILAND ผมเคยไปเที่ยวออสเตรเลียแล้วซื้อ ตุ๊กตาหมีโคล่า กลับมาหนึ่งตัว หลังจากนั้นจึงพบว่า มัน MADE IN TAIWAN หลับตานึกถึงเส้นทางเดินของตุ๊กตาหมีตัวนี้ จากเหนือสุด คือประเทศ ไต้หวัน ลำเลียงลงไปใต้สุด คือออสเตรเลีย ผมจ่ายเงินก้อนโตซื้อมัน แล้วพาขึ้นเหนือกลับมาเมืองไทย ในราคาที่ค่อนข้างแพง เสียค่าโง่ไปเปล่าๆ หลังจากนั้น ถ้าไม่ใช่ PRODUCT ที่ทำในประเทศนั้น ถ้าไม่ใช่งาน HAND-MADE ที่ทำอย่าง อุตสาหะ ประณีต ถ้าไม่ใช่ของที่อยากได้จริงๆ ผมแทบจะไม่ซื้อของในต่างประเทศเลย….