คนไทย เป็นคนที่ได้ชื่อว่า Shopping ซื้อของ เก่ง ที่สุด แต่ ซื้อของ ได้ ไม่ใช่ว่า ซื้อของ เป็น ก่อนจะซื้อของมีคำแนะนำว่า ตั้งสติให้ดี คิดให้รอบคอบก่อน ว่า ตั้งใจจะซื้อไปฝากใคร บุพการี หรือ พ่อแม่ เป็นคนแรกที่ควรอย่างยิ่ง จะต้องนึกถึง พี่น้องหรือคนในครอบครัวเป็นลำดับที่ สอง หลายคนซื้อของฝากคนอื่น จนลืมนึกถึงตนเอง ให้รางวัลกับชีวิตบ้าง ถัดจากนั้น จึงค่อยนึกถึงเพื่อนฝูง ต้องไม่ลืมว่า เพื่อนฝูงมีเยอะ คนที่ไม่ได้ของฝากมักจะโกรธและทำให้เราต้องเสียเพื่อนอย่างคาดไม่ถึง จึงควรจะแยกแยะ เพื่อนที่ควรจะต้องซื้อไปให้คนแรก คือเพื่อนที่มาส่งที่สนามบิน ไม่เรียกร้องอะไรเลย นอกจากจะบอกเราว่า ของไม่ต้องซื้อมาฝากนะ อยากให้รีบไปแล้วรีบกลับ เพราะคิดถึงมาก ที่ไม่ควรซื้อให้คือเพื่อนที่มากำชับเราว่า ถ้าไม่ซื้อของฝากกลับมาจะเลิกคบ การเลือกซื้อของฝากเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง เด็กคนหนึ่งถามผมว่า ซื้อนาฬิกาข้อมือไปฝากแม่ดีไหม ผมถามว่า นึกอย่างไร จึงจะซื้อนาฬิกาข้อมือ เด็กตอบว่า ของแม่เสียอยู่ แม่อยากได้ ผมจึงแนะนำให้ซื้อนาฬิกาที่มี Logo ติดอยู่ เช่น NIGHT-SAFARI เวลาใส่แล้ว มีใครถาม แม่จะตอบด้วยความภาคภูมิใจว่า ลูกสาวซื้อมาฝากจากสิงคโปร์ กลับไปถึง เชื่อหรือไม่ว่า แม่จะต้องถามเป็นคำแรกว่า ราคาเท่าไร ให้ถามแม่ก่อนว่า ชอบ หรือ ไม่ ถ้าแม่ตอบว่า ชอบ จึงค่อยบอกราคา หากแม่ ติว่า แพง ให้ตอบแม่ว่า แพงคะ แต่เพื่อ แม่ หนูตกลงใจซื้อ รับประกันว่า แม่จะต้องเป็นปลื้ม เด็กคนนี้ ย้อนถามว่า แล้ว ถ้าแม่เกิดไม่ชอบละ ผมจึงสอนบทเรียนให้เด็กคนนี้ สอง บท บทแรก ให้จำไว้ว่า หากมีใครซื้อของมาฝากเรา หรือหากมีใครให้ของเรา เป็นมารยาทในการรับของ เราจะต้องแสดง ความพึงพอใจ แม้จะไม่พึงพอใจในของ ก็ต้องพึงพอใจ ในน้ำใจของผู้ให้ ที่สำคัญคือ อย่าลืมที่จะแสดงความขอบคุณหรือขอบใจ บทที่สอง คือ หากแม่ แสดงออกว่า ไม่ชอบ ให้บอกแม่ว่า ของชิ้นนี้ หนูเห็นว่า มันสวย แม้แต่หนูก็ยังอยากได้ ถ้าแม่ไม่ชอบ มอบให้หนูนะ เสมือนหนึ่งได้ให้แม่ไปแล้ว แล้วแม่ก็ยกสิ่งนั้นให้หนู จากนั้น จึงค่อยหาโอกาสซื้ออย่างอื่นไปชดเชยให้แม่ทีหลัง ไม่ต้องไปแสดงอาการโกรธ หรือผิดหวัง ไม่แปลกอะไรที่แม่จะไม่ชอบ แล้วแสดงออกมา ว่า ไม่ชอบ คิดเสียว่า แม่พูดออกมาตรงๆ ก็ยังดีกว่า เสแสร้ง ที่ MERLION ริมทะเล เด็กคนหนึ่งอยากได้ MERLION ที่หล่อเป็น CRYSTAL ราคา 27 เหรียญ คิดเป็นเงินไทยประมาณ 700 บาท ถ้าสำหรับผมแล้ว มันแพงมาก ผมสอนเด็กให้ไปต่อรองราคา สักยี่สิบเหรียญ หรือราว ห้าร้อยบาท ดูซิคนขายจะยอมขายหรือไม่ เด็กจำคำว่า Twenty Twenty เพื่อจะไปต่อรองราคา เสียเวลาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว ก่อนจะออกเดินทางต่อไป CHINA-TOWN ผมลองเดินไปต่อรองราคากับคนขายให้ ปรากฏว่า สามารถซื้อมาให้ได้ในราคา 15 เหรียญ หลายๆคนสงสัยว่า ผมทำได้อย่างไร เป็นบทเรียนอีกบทหนึ่งที่จะสอนเด็กว่า ยิ่งอยากได้ ของชิ้นหนึ่งมากแค่ไหน ยิ่งต้องจ่ายแพง พอหายอยาก ราคาก็จะลดลง….