เด็กๆเรียนรู้ว่า คนที่ยืนขาย MERLION CRYSTAL เป็นเพียงลูกจ้าง นายจ้างสั่งให้ขาย 27 เหรียญ ลูกค้าคนไหนต่อรองเหลือ 25 เหรียญ ให้ขายได้ พอเด็กไปต่อรองเหลือเพียง 20 เหรียญ ไม่ตรงกับที่เจ้านายสั่ง เขาก็ไม่ขาย ผมไม่ได้เข้าไปซื้อกับเด็กที่เป็นลูกจ้าง เพราะผมสังเกตว่า มีชายจีน สูงวัยคนหนึ่งคอยดูแลและกำกับฉากอยู่ด้านหลัง ท่าทางจะเป็นเจ้าของร้าน จึงแอบเข้าไปเจรจากันเงียบๆ ผมบอกให้เจ้าของร้านรู้ว่า ของชิ้นนี้ ผมไม่ได้อยากได้ คนที่อยากได้ คือเด็ก เขาตั้งใจจะซื้อไปฝากพ่อ พ่อของเด็กก็เป็นคนจีน อายุก็พอๆกับเจ้าของร้าน วันนี้เป็นวันสุดท้าย ผมจะกลับเมืองไทยแล้ว ในกระเปำของเด็กก็เหลือเงินอยู่เพียง 15 เหรียญ พอจะขายให้ได้ก็ขายเถอะ สงสารเด็ก พอพูดโดนใจ เขาขายให้ทันที เด็กๆเรียนรู้ต่อไปอีกว่า การเจรจาต่อรองอย่าทำต่อหน้าลูกค้าคนอื่น เพราะยอมลดให้คนหนึ่งก็ต้องลดให้คนอื่นด้วย อย่างนี้เรียกว่า ทำให้เสียราคา พอเราเดินทางไปถึง CHINA-TOWN จึงพบว่า MERLION CRYSTAL ตัวเดียวกัน ขนาดเท่ากัน หน้าตาเหมือนกัน วางขายอยู่ในราคาที่ยังไม่ได้ต่อรอง 15.9 เหรียญ โชคดีที่พอต่อรองราคาแล้ว เขาไม่ยอมลดให้ บอกว่า เป็น FIX-PRICE เด็กๆหลายคนแสดงความแปลกใจที่ผมไม่ซื้ออะไรเลย ผมได้บอกเด็กๆว่า การไม่ใช้เงิน เป็นการหาเงิน อย่างหนึ่ง สมัยที่ผมไปอยู่ที่ London พอเงินเริ่มร่อยหรอ ผมเริ่มระมัดระวังตัว มาใหม่ๆใช้ซื้อของโดยไม่ยั้งคิด มีคนไทยหลายคนไปใช้ชีวิตในต่างแดน เงินใกล้หมด จึงเริ่มมีสติ และจะต้องหางานทำเพื่อไปแลกมันกลับมา งานที่มีส่วนใหญ่เป็นงานประเภทใช้แรงงาน ค่าตัวนับเป็นชั่วโมง จึงไม่แปลกเลยที่ผมจะใช้เงินอย่างประหยัด เพื่อจะสงวนเม็ดเงินเอาไว้ใช้ในยามที่จำเป็น ผมได้ถือโอกาสนี้ สอนเด็กๆว่า ตอนนี้ ทุกคนยังอยู่ในวัยเรียน ใช้เงินได้อย่างไม่มีขีดจำกัด เพราะ พ่อแม่หามาให้แต่ถ้าวันใดที่เราเรียนจบ ทำงานหาเงินได้เอง หรือสักวันหนึ่งข้างหน้า สิ้นบุญบารมีของพ่อและแม่ไปแล้ว เราจะต้องดำรงชีพอยู่ในสังคมด้วยลำแข้ง และ ด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง เม็ดเงินที่หามา เราจะต้องรู้ค่า เราจะต้องเรียนรู้วิธีการบริหารจัดการ ใช้ในสิ่งที่ควรใช้ ที่ไม่ควรใช้ ให้ เก็บเอาไว้ก่อน ดีกว่า ที่จะใช้ให้หมดไป แล้วค่อยหาใหม่ มีเด็กคนหนึ่งจำคำพูดของผมได้แม่น และนำกลับไปเล่าให้แม่ฟัง ผมมาทราบจากคุณแม่ทีหลัง เด็กคนนี้ ยังบอกคุณแม่ด้วยว่า นับจากนี้ไป อะไรที่ไม่จำเป็น เขาจะไม่ใช้ เงินที่ได้จากแม่เขาจะเก็บสะสมไว้ แต่ถ้าหากวันใดที่ลุงหมอจะออกเดินทางไปประเทศอื่น เขาจะขออนุญาตเดินทางไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์การเรียนรู้กับคุณหมออีกจะได้หรือไม่ พร้อมทั้งยืนยันว่า การเดินทางครั้งต่อไป จะไม่รบกวนเงินจากคุณแม่อีก เลย ผมดีใจที่ได้คำบอกเล่าเช่นที่ว่านี้ ก่อนจะเดินทางกลับ ผมถามเด็กทุกคนว่า หากสอบชิงทุน ได้ไปเรียนเมืองนอก กล้าไปคนเดียวไหม ทุกคนตอบว่า กล้าและพร้อมจะไป สำหรับผมแล้ว เด็กทุกคน สอบผ่าน โลกใบนี้ ไม่ใหญ่เกินกว่าการเรียนรู้ของเด็กทุกคน ถ้าพร้อมที่จะเรียน….