คุณแม่ของผม

อิทธินันท์  สุวรรณจูฑะ

       เดือนตุลาคม พ.ศ.2545 ที่จะถึงนี้ก็จะเป็นเวลาที่คุณแม่จะต้องเกษียณอายุราชการหลังจากที่ได้ทำงานมากว่า 30 ปี ซึ่งเชื่อได้เลยว่าคุณแม่คงจะรู้สึกเสียใจที่ต้องหยุดทำในสิ่งที่ตัวเองรักและผูกพันมาเป็นเวลานาน แต่สำหรับผมแล้ว ผมรู้สึกดีใจมากที่คุณแม่จะได้หยุดพักผ่อนเสียที ซึ่งจริงๆ แล้วผมอยากให้คุณแม่หยุดทำงานมาตั้งนานแล้ว เนื่องจากตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณแม่ได้ทำงานอย่างหนักและอุทิศตนเพื่อประโยชน์ต่อสังคมมาโดยตลอดไม่ว่าจะเป็นการให้ความรู้แก่นักศึกษาแพทย์ การให้การรักษาพยาบาลแก่คนไข้ หรือการจัดโครงการต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม ซึ่งคุณแม่ก็คงเหนื่อยมากกับการทำงานที่ผ่านมา ด้วยเหตุนี้การที่คุณแม่จะได้หยุดพักผ่อนจึงเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากสำหรับลูกๆ

       ถ้าจะกล่าวถึงการอุทิศตนให้กับงานของคุณแม่นั้น ก็คงจะกล่าวได้มากมายในหลายรูปแบบด้วยกัน เช่น ในการอุทิศตนเพื่อประโยชน์ในทางวิชาการของคุณแม่ก็คงจะเห็นได้จากตำราทางการแพทย์ที่คุณแม่ได้เคยเขียนไว้ อย่างไรก็ตามการให้เวลากับงานของคุณแม่นั้นในบางครั้งก็ทำให้ลูกๆ น้อยใจเหมือนกัน เนื่องจากคุณแม่จะทุ่มเทเวลาให้กับงานอย่างเต็มที่ ตัวอย่างเช่น ในสมัยก่อนที่ครอบครัวเราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันหรือแม้แต่ในวันหยุดต่างๆ คุณแม่ก็จะต้องนำงานติดไปทำด้วยเสมอ ถึงแม้ว่าบางครั้งงานที่นำไปนั้นอาจจะไม่ได้ทำก็ตาม แต่คุณแม่ก็ต้องนำงานติดไปเที่ยวด้วยเสมอ จนในบางครั้งทำให้ผมและพี่สาวมีความคิดว่าการเป็นแพทย์นี้เป็นอาชีพที่หนักและน่าเบื่อหน่ายมาก แถมยังได้เงินน้อยอีกต่างหาก (ในความคิดของผมในตอนนั้น) แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรจึงทำให้พี่สาวผมตัดสินใจเข้าเรียนแพทย์เหมือนคุณพ่อ-คุณแม่ และในสถาบันเดียวกับคุณพ่อ-คุณแม่อีกด้วย ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะว่าเรามีความรู้สึกภูมิใจในตัวคุณพ่อ-คุณแม่ และในอาชีพของท่านเลยอยากที่จะเจริญรอยตามก็เป็นได้ แต่ถึงแม้ว่าผมจะภูมิใจในอาชีพของคุณพ่อ-คุณแม่มากและก็ดีใจที่ได้เกิดเป็นลูกของท่านทั้งสองก็ตาม แต่ผมก็ไม่อยากที่จะเรียนแพทย์เนื่องจากผมไม่ชอบ และผมก็ดีใจที่ไม่มีใครบังคับผมให้ต้องเรียนหรือทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบเพราะผมก็คงจะทำได้ไม่ดีอย่างแน่นอน

       คุณแม่ทำงานรับราชการมาเป็นเวลานานจนในบางครั้งผมเคยนึกสงสัยว่าทำไมคุณแม่จึงไม่ยอมออกจากราชการและไปทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนทั้งๆ ที่สามารถทำได้ และผมเชื่อว่าหากคุณแม่ทำก็คงไม่ต้องเหนื่อยมากขนาดนี้ และก็คงจะได้เงินมากกว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้มาก แต่วันนี้ผมคิดว่าเหตุผลที่คุณแม่ตัดสินใจทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดีเป็นเวลานานกว่า 30 ปี จนเกษียณอายุราชการโดยไม่ตัดสินใจไปทำงานที่อื่น ทั้งๆ ที่จะสบายกว่ามากก็คงจะเป็นเพราะว่าคุณแม่ต้องการที่จะถ่ายทอดประสบการณ์และวิชาความรู้ที่ท่านมีให้แก่นักศึกษาแพทย์รุ่นใหม่ๆ เพื่อที่ต่อไปนักศึกษาแพทย์เหล่านั้นจะได้นำความรู้ที่ได้รับไปทำประโยชน์ให้กับสังคมและส่วนรวมต่อไป ซึ่งหากคุณแม่ตัดสินใจไปทำงานอยู่โรงพยาบาลเอกชนก็คงจะทำประโยชน์ได้น้อยกว่าที่ท่านตั้งใจไว้ก็เป็นได้ ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ภูมิใจในตัวคุณแม่มาก ถ้าจะให้ผมพูดถึงผลงานต่างๆ ของคุณแม่ที่ผมภูมิใจในช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอดระยะเวลาที่คุณแม่ได้ทำงานเพื่อประโยชน์ต่อสังคมไม่ว่าจะเป็นในบทบาทของอาจารย์แพทย์ หรือบทบาทของนักบริหารในฐานะหัวหน้าภาควิชากุมารเวชศาสตร์หรือในฐานะรองคณบดี หรือในบทบาทของนักวางแผนจัดการในการจัดการประชุมต่างๆ มากมายทั้งในระดับประเทศหรือระดับนานาชาติ หรือในบทบาทของนักเจรจาต่อรองเพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติก็ตาม ผมก็คงไม่สามารถจะกล่าวได้อย่างครบถ้วนอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามผมเชื่อว่าทุกท่านไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ เพื่อนร่วมงาน ลูกศิษย์ ลูกน้องหรือคนไข้ที่ได้รู้จักใกล้ชิดกับคุณแม่ก็คงจะทราบกันดีอยู่แล้ว นอกจากบทบาทต่างๆ ที่ได้กล่าวไปแล้ว ในบทบาทของความเป็นแม่ คุณแม่ก็ได้ทำหน้าที่ได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ถึงแม้ว่าในบางเวลาคุณแม่จะให้เวลากับงานมากเกินไปก็ตาม แต่คุณแม่ก็ยังคงให้เวลาในการอบรม ให้คำปรึกษา คำแนะนำแก่ลูกในทุกๆ ด้านที่ลูกๆ ต้องการได้เป็นอย่างดี คุณแม่เป็นคนที่ให้อิสระในการตัดสินใจแก่ลูกๆ เสมอ ถึงแม้ว่าในบางเรื่องนั้นอาจจะต้องถกเถียงกันบ้างก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วคุณแม่ก็มักจะรับฟังเหตุผลของลูกเสมอแต่ก็มีบ้างที่ไม่ฟังหรืออาจจะฟังแต่ไม่เห็นด้วยก็เป็นได้ นอกจากคุณแม่จะเป็นคนที่ให้อิสระในการตัดสินใจแล้วคุณแม่ยังเป็นนักวางแผนที่ดีอีกด้วย เนื่องจากคุณแม่ได้วางแผนอนาคตต่างๆ ไว้ให้ลูกโดยยึดถือตามความต้องการของลูกเป็นหลัก จนลูกๆ ประสบความสำเร็จตามที่ต้องการไว้ทุกคน และผมเชื่อแน่ว่าคุณแม่ก็คงจะดีใจที่ได้เห็นลูกเป็นในสิ่งที่ลูกต้องการ เวลาที่ผมมีปัญหาอะไร หรือต้องการคำปรึกษาแนะนำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆ ก็ตาม คุณแม่ก็ยังคงเป็นที่ปรึกษาที่ดีในทุกๆ เรื่องอยู่เสมอ

       ในวันนี้ผมดีใจมากที่คุณแม่จะได้ใช้เวลาพักผ่อนและทำอะไรต่างๆ เพื่อตัวเองเสียที และก็จะได้ไปเที่ยวพักผ่อนกับคุณพ่อและมีเวลาไปหาคุณตา และพาคุณตาไปเที่ยวกับครอบครัวได้มากขึ้น แต่อย่างไรก็ตามผมเชื่อว่าคุณแม่ก็คงจะไม่ยอมหยุดอยู่เฉยๆ อย่างแน่นอน ผมทราบดีว่าถึงแม้ว่าคุณแม่จะเกษียณอายุราชการแล้วก็ตามคุณแม่ก็ยังสามารถที่จะทำประโยชน์ให้กับสังคมได้อีกมาก แต่ก็ขออย่าให้คุณแม่ทำงานหนักเหมือนแต่ก่อนก็แล้วกัน และถ้าหากไม่ทำได้จะดีที่สุดครับ เพราะคุณแม่ทำงานมานานมากแล้ว …. รัก

       It’s easy to be pleasant.
       When life goes along with a song,
       But the man waste-while.
       Is the man who can smile.
       When everything else goes wrong.